آدرس این وبلاگ، فردا عوض شده و تشریف برده به این جا:

www.naazliii.blogspot.com

می خوام رو پیشونیت واست نامه بنویسم.
طولانی ترین نامه ی دنیا.

می دونم چقدر دلت می خواد شبایی که هستی همین جور که بیداریم و یواش یواش حرف می زنیم و بغلمون کردیم بخوابیم.
می دونم شبایی که هستی، خیلی زود خوابم می بره، پشت به تو، بدون یه ذره یواش یواش حرف زدن حتی.
اینم می دونم که بودنت این قدر آرومم می کنه که چشمام بی اختیار بسته می شه و مغزم خاموش. هر چقدرم بخوام بیدار بمونم. هر چقدرم نخوام تو اون جوری ساعت ها بیدار باشی، تنها؛ .
می دونم هیچی به روم نمی آری، صبح ها غر نمی زنی که باز دیشب زود خوابیدی و باز شب بعد که دارم یواش یواش تو آرامش وجود تو غرق می شم هیچی نمی گی، حتی یه کلمه...


می دونی چقدر واسه همین فهمیدنت دوست دارم؟

حواست هست که ذره ذره، گوشه گوشه ی زندگیم رو می گیری؟

سرت روی پای منه و خوابی و نمی دونی چقدر خوش حالم که این جایی...

اگه بدونی چقد دوست دارم

آقای فیل دوره‌ی بازبینی فرندز رو داره می‌گذرونه. تنها وقتی که کاملن ِکاملن حواسش به من نیست و می‌فهمم بی‌ این‌که جمله‌هامو کاملن بفهمه یا نکته‌هاشون رو بگیره تایید می‌کنه، همین مواقع است. همیشه وقتی بهش زل می‌زنم، حتی اگه فاصله‌مون زیاد باشه، می‌فهمه و نگام می‌کنه. اما وقتی فرندز می‌بینه پنج‌دقیقه هم زل زدن بهش فایده ای نداره... بهش زل می زنم و می گم تا حالا کجا بودی؟

تو هستی و همین برای خوشبختی کافیه.

خونه رو به رویی یه پنجره داره با یه عالم شمعدونی.
منو یاد تو می ندازه.

شمعدونی دوست داری؟

یه سری پست فیلی تا تو از مهمونی برگردی.